روستای قدیم مانالی در آستانه دروازههای ورودی رشته کوههای پرعظمت هیمالیا قرار گرفته. ساکنان منطقه مانالی مجموعهای از انواع و اقسام آدمها هستند؛ یعنی بومیان محلی با هیپیهایی که سالها پیش به آنجا رفتهاند آمیزش پیدا کردهاند؛ پناهندگان تبتی و راهبلدهایی که خودشان را برای یک کوهنوردی سنگین آماده میکنند.
قسمت جدید مانالی پر از هتلهای مدرن و مغازههای مورد علاقه توریستهاست. در روستای محلی اشیس انگار قرنهاست که چیزی عوض نشده است. مهمترین معبد این منطقه در قلب جنگلهای کاج نزدیک مانالی قدیم پنهان شده. معبد پنهان هدن بدوا به الههای به همین نام اهداء شده که الهه مادرِ سرتاسر این دره است. بومیان در دوران سختی و بلازدگی غالباً با این الهه مشورت میکنند و هنوز هم در بزرگداشت این الهه حیواناتی قربانی میشوند ولی شهرت عظیم این معبد به خاطر کندهکاریهای ظریفی است که ستونها، چهارچوب درها و درگاهها را پوشانده است. رسم بر این است که قبل از ورود، با به صدا در آوردن زنگ، آمدنتان را به الهه اعلام کنید. گذرگاه تنگالنگا از لحاظ ارتفاع در جهان رتبه دوم را داراست. این گذرگاه بالغ بر ۷۵۰۰ پا ارتفاع دارد.
رود سن از قرن سوم میلادی به بعد مرکز تمدن بوده است؛ میگویند مکتب هندویسم از اینجا نشات گرفته در عین اینکه اینجا یکی از اولین پایگاههای آئین بودایی نیز بوده است. صومعههای باستانیای که روی تپهها بنا شدهاند، محل زندگی لاماهای بودایی یا راهبان هستند. در قسمت ورودی تمام دیرها یک سری گردونهٔ دعا قرار داده شده. چرخاندن آنها نه تنها برای آدم خوشاقبالی به همراه میآورد بلکه به قولی دعا را در سرتاسر دنیا پخش میکند.
معبد لاداک را غالباً تبت کوچک مینامند. راهبان اینجا پیروان آیین بودایی تبتی هستند که در عرفان پر رمز و رازی ریشه دارد ولی اعتقادات اصلی آئین بودایی در همه جا یکسان است و تاکیدش بر نادیده گرفتن امیال دنیوی جهت آزاد ساختن روح از چرخه زندگی و ارتباط با کائنات است. دیوارهای داخل پوشیده از نقاشیهای قرن هفدهمی هستند و هزاران الهه بودایی را به تصویر کشیده اند. در اینجا از همه چیز جالبتر مجسمهٔ پنجاه فوتی بوداست که در سال ۱۹۸۰ از طرف دالای لامای تبت به اینجا اهداء شده.محوطه خارج از این معبد که تیکسی گومپا نام دارد مجموعهٔ غریبی از سازههای گل و خاک رس وجود دارد. اینها نوعی گورستان هستند که خاکستر لاماها را در آنها دفن میکنند.